Terapia EMDR

Metoda EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing – Odwrażliwianie i Przetwarzanie za Pomocą Ruchu Gałek Ocznych) to ustrukturyzowana, oparta na dowodach naukowych forma psychoterapii, stworzona pod koniec lat 80. przez dr Francine Shapiro. Jej głównym celem jest pomoc pacjentom w zintegrowaniu i zneutralizowaniu bolesnych wspomnień, które z powodu przeżytej traumy zostały "zablokowane" w układzie nerwowym i wywołują cierpienie
w codziennym życiu. 

Podstawowe założenia mechanizmu działania

• Model AIP (Adaptacyjne Przetwarzanie Informacji): Zakłada, że ludzki mózg posiada naturalną zdolność do samoleczenia ran psychicznych. Silna trauma (np. wypadek, przemoc, nagła strata) potrafi jednak ten proces zablokować. Wspomnienie zostaje zapisane w pamięci w sposób dysfunkcyjny. 
• Bilateralna stymulacja: Poprzez naprzemienne pobudzanie lewej
   i prawej półkuli mózgu (np. za pomocą wodzenia wzrokiem za palcem terapeuty, naprzemiennych dźwięków lub wibracji) dochodzi do odblokowania zastałych sieci neuronowych.
• Integracja neurologiczna: Podczas stymulacji mózg generuje wolne fale (fale delta), podobne do tych występujących w fazie snu REM. Ułatwia to "przeniesienie" trudnych emocji i obrazów
  z ośrodków emocjonalnych (np. ciała migdałowatego) do kory przedczołowej, co pozbawia wspomnienie negatywnego ładunku. 

ADHD- komiks dla dzieci

ADHD jest najczęstszym zaburzeniem neurobehawioralnym w dzieciństwie i zwykle powoduje znaczne problemy w funkcjonowaniu, tj. gorsze wyniki w szkole czy trudności w relacjach interpersonalnych zarówno z rówieśnikami, jak i członkami rodziny. I choć można powiedzieć, że każde dziecko jest pełne energii i zniecierpliwienia, to u dziecka z ADHD te cechy są nasilone, utrudniają codzienne wypełnianie obowiązków, a także są nieadekwatne do wieku rozwojowego. Dzieciom tym towarzyszy niska samoocena, a także zachowania agresywne, które zaniedbane mogą doprowadzić do opozycyjno-buntowniczych zaburzeń zachowania. ADHD może stanowić problem nie tylko w wieku przedszkolnym, ale również w wieku młodzieńczym i u osób dorosłych. Zaburzenie to jest najczęściej rozpoznawane u dzieci mających trwale występujące objawy, które rozpoczęły się przed 7. rokiem życia, jednak w wielu przypadkach jego początki można obserwować poniżej 5., a nawet 2. r.ż. U większości dzieci nie można określić "początku" wystąpienia objawów, a rodzice zgłaszają się po pomoc, gdy ruchliwość i impulsywność dziecka uniemożliwiają mu naukę w szkole.

Jeśli masz podejrzenia, że Twoje dziecko może mieć ADHD zapraszam na wizytę diagnostyczną- kwestionariuszem CONNERS 3.